۱۳۸۸ تیر ۵, جمعه

همبستگی کارگران ۲۰ کشور با مردم و کارگران ایران

تظاهرات نمايندگان و اعضای چهار اتحاديه بين‌المللی صنفی در همبستگی با مردم ايران، از جمله کارگران ايرانی، روز جمعه آغاز شد.

اين تظاهرات در پی فراخوان کنفدراسيون بين‌المللی اتحاديه‌های کارگری، فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، فدراسيون آموزش بين‌الملل و فدراسيون بين‌المللی کارگران صنايع کشاورزی، غذايی و خدمات برای ۲۰ کشور برنامه‌ريزی شده بود.

در اين زمينه، سازمان عفو بين‌الملل نيز حمايت خود را از برگزاری اين تظاهرات اعلام کرده است.

با فرا رسيدن روز جمعه، کشورهای نيوزيلند، استراليا، ژاپن، هنگ کنگ، تايلند و هندوستان، نخستين کشورهايی بودند که نمايندگان يا اعضای چهار اتحاديه بين‌المللی صنفی اقدام به برگزاری تجمع يا راهپيمايی در همبستگی با مردم ايران، از جمله کارگران ايرانی، کردند.

اين تظاهرات در شرايطی برگزار می‌شود که با گذشت حدود دو هفته از اعلام نتايج انتخابات رياست جمهوری ۲۲ خرداد، راهپيمايی‌ها و تجمع‌های معترضان به معرفی محمود احمدی‌نژاد به عنوان رئيس جمهوری آينده در شهرهای گوناگون ايران ادامه دارد.

معترضان همچنين خواستار ابطال نتايج اين انتخابات هستند؛ خواسته‌ای که آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران، تاکنون با آن مخالفت کرده است.

در عين حال، در ماه‌های گذشته، اعمال فشار بر تشکل‌ها و فعالان کارگری در ايران افزايش يافته است، به طوری که شمار بسياری از آنان به اتهام‌های امنيتی احضار، بازداشت و يا محاکمه شده‌اند.

تاد وليستر، از اتحاديه کارگران بخش حمل و نقل دريايی و راه آهن نيوزيلند، به «راديو فردا» گفت: «شماری از اعضای اين تشکل صنفی با تجمع در مقابل سفارت جمهوری اسلامی ايران در ولينگتون، پايتخت نيوزيلند، به برخورد ناعادلانه حکومت ايران با فعالان کارگری ايرانی اعتراض کردند و خواستار بهبود شرايط برای تشکل‌های کارگری در ايران شدند.»

توموجی ميساتو، از اتحاديه کارگران صنايع کشاورزی، غذايی و خدمات ژاپن، نيز در گفت‌وگو با «راديو فردا» گفت: « ۴۵ نفر به نمايندگی از اتحاديه‌های کارگری در مقابل سفارت ايران در توکيو تجمع و قطعنامه‌ای را در همبستگی با مردم ايران صادر کردند.»

وی افزود: «اين قطعنامه سه ماده داشت که نخستين آن، درخواست برای توقف سرکوب فعالان کارگری و جنبش دموکراتيک کارگری در ايران بود.»

اين فعال کارگر ژاپنی اضافه کرد: «خواسته‌های ديگر ما، آزادی فوری فعالان کارگری و به رسميت شناخته شدن حق برگزاری تجمعات و رعايت حقوق بشر بودند.»

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر